KENDİME DÖNDÜĞÜM GÜN

26.2.17


1 ay oldu döneli Asya'dan. Dönerken ağladığım yerdeyim.
Hiç bir şey okumadım, izlemedim, koklamadım döndüğümden beri. Kafamı çevirip bakmadım olan bitene. Anılarım taze kalsın istedim. Durmaya ve durdurmaya çalıştım.
Bu yazı işte bu garip hal hakkında. Ait olma ve olamama üzerine. Hatırladıklarım ve unuttuklarım üzerine.

Hikaye şöyle başlıyor. Bir yere gidiyorsun, bir ana.
Alışman saniyeler sürüyor.  Bisikletinle sel basmış evlerin arasından geçerken bir his dolanıyor bedenine, aynı bir ritmin diline dolanması gibi. Yaşanmışlık hissi. Bu yağmurlar da hep bunu yapıyor dedirtiyor, evlerin su içinde kaldığı manzaraya ilk defa bakarken. Sanki her şeyin yerini biliyormuşsun gibi gidiyor, sanki herkesi tanıyormuşsun gibi selamlıyorsun. Ait oluyorsun. Uzun ağaçların seninle beraber büyüdüğünü sanıyorsun. Düşen hindistan cevizlerini topladığın sanrıların, anıların oluyor. Gerçek olup olmadığının bir önemi yok. Çünkü varlar ve içine doluyor. Yaşadığın her an, anılarını üreterek çoğalıyor. Ne kadar çabuk alışıyorsun ellerini birleştirip selam vermeye. El sıkışmayı da, öğrendiğin diğer her şey gibi, unutman zamanın en küçük birimi kadar kısa oluyor. Yeni alışkanlıkların ve yeni tavırların oluyor. Yeni tiklerin. Yeni hareketlerin, yeni kelimelerin. Ama hepsi sanki hep varmış gibi. İlk defa duyumsadığın kokular bile yeni anılarını çağrıştırmaya başlıyor . Çamurun, şelalenin, yağmurun, yaprağın, fillerin kokusu. Tüm bunları içine çekmeye doyamayan bu kişi benim başka bir halim. Başka bir ben. Korkuları olmayan bir ben. Tek derdi basitçe yaşamak olan. Bu kendimi tanıdıkça seviyorum.

Sonra dönüyorsun. Bir ev kurmaya çalıştığın yere. Bir iş sahibi olduğun yere. Dostlarının, ailenin olduğu yere.  Bir şeyler garip hissettiriyor. Ne olduğunu çözemiyorsun. Geride bıraktığın izlerden eskiden yaptığın şeyleri hatırlamaya çalışıyorsun. Fişlere bakıp hangi markete gittiğini, kitaplarına bakıp neler okumayı sevdiğini, çizdiğin resimlere bakıp neler hissettiğini, ilaçlarına bakıp hastalıklarını, dolabına bakıp hangi renkleri sevdiğini neler giydiğini anlamaya, hatırlamaya çalışıyorsun. Düşünüyorsun. Burası başka bir hikaye. Burası  o adamın* ın bahsettiği nesnel gerçekliğin yerini alan kurmaca bir hikaye. Hepimizin inandığı ve oynadığı. Bu hikayede bir rolün var. Demek ki diyorsun kendi kendine her gün repliklerini aklında tutabilmek için prova yapıyorsun. Burda yaşadığın her gün bu oyunun bir provası gibi. Ve bu oyun olmadığı an unutulmaya çok müsait. Çünkü bu senin yaşamın değil. Burda para kazanmak için çalışıyor, kendini ifade etmek için yazıyorsun. Para kadar kendini ifade etmeye de ihtiyacın var demek ki.

Gittiğin yere alışırken, döndüğün yere yabancılaşıyorsun.

Hatırladıkça farkediyorsun. Olmadığın kişiyi olduğunu bile anlamadığını.
Herkes nasıldı diye soruyor, oralar. Ama bir türlü anlatamıyorsun.
Ve yazmaya başlıyorsun.


*Yuval Noah Harari

Bunlar Yaşanılsın Diye

6.10.16


Güneş, gölgeliğin arasından gözlerimi alıyor. Ama yine de bakmamı durduramıyorum, kısarak gözlerimi.  Yakması hoşuma gidiyor, bir eylül sabahını yaz diye yaşarken. İçeride sevgili uyuyor. Ben ise dışardayım. Ayağım suda, elimde bir kitap, gözlerimi güneşten alabildiğim her an bir cümle okuyorum. Sonra cümlenin bir kelimesine takılıyorum, bazen birden fazla. O an işte gözlerimi kapatıyorum. Hayaller kurarken uyukluyorum*. Gözlerimi açıp okumaya devam edip, güneşe bakıyorum, sonra camdan uyuyan sevgilinin gövdesine, sonra tekrar uyukluyorum. Yaz ayları bunlar yaşanılsın diye var aslında. Ayağın suda, başın güneşte, düşüncelerin gölgede, sevgili uykuda.
Her şey olması gerektiği yerde.

-

Zamanın geçtiğini güneşin tenimi yakmasından anlıyorum. Bir kum saatinin kumu gibi ışığı dökülüyor yüzüme ve tüm yeryüzüne. Belki aylardan sonra ilk defa zihnim bedenimin durduğu yerde. Kendim ile dünya arasındaki sınırın olmadığı yer burası; Tek yapman gereken şeyin yaşamak olduğu. Aynı aşağıdaki evin bahçesinde gördüğün kuzular gibi, ya da kayaya tutunmuş şu ince uzun bitkiler. Sadece yaşamak. O zaman işte insan, şu hayatı kahreden ve ölümcül bir zehir gibi yavaş yavaş kanına karışan korkuları duymuyor. Gündüzün yerini geceye bırakması acı vermiyor. İçin, kendi içini kemirmiyor anlamsız hissiyatlarla. Ruhun, aynı suyun bir havuzu doldurması gibi tüm bedenini dolduruyor ve serinliği içini kaplarken, parmak uçların bile yaşamı hissetmeye başlıyor. Ve her gün doğumunu, ve gün batışını aynı çoşkuyla kutluyor.
Kaktüsün dikenli meyvelerini toplayabilmek gibi bir mutluluktan bahsediyorum.

-

Görünmez olmayı istedik bu yolculuğa çıkarken. Yanından geçerken farketmediğin biri gibi. Varsın ama farkedilmiyorsun. İsimsiz olmayı istedik. Aynı hayvanlar gibi. Bazı günler hiç konuşmakdık. Düşüncelerini tetikleyen hiç bir şey kalmadığında geriye, yok olmaya başlıyorsun. Diğer renklere karışıyorsun, buhar oluyorsun. Yaşantının arka fonuyla aynı renk oluyorsun.

Aslında tüm bunlar varlığımızı unutmak içindi. Bütün mesele bu. Var olduğunu unutmakta. Basitçe yaşamak.

-

*uyuklamak: uyanıklıkla, uyumak arasında / hem uyumak hem uyumamak.

Sigiriya

31.10.15



Sigiriya. Günlerdir düşünüyorum. Nasıl yazabilirim diye.
Eğer daha önceden bilseydim bana yaşatacaklarını, hiç şüphesiz şansa bırakmazdım orayı keşfetmeyi.
.
Hakkında hiç bir şeyi bilmiyor olmakta güzeldi gittiğimde.
Tesadüfen Bawa'nın bir otelinin Sri Lanka'da olduğunu öğrenip o otelden yer ayırttım. Sevdiğim mimarların hayal dünyalarında gezinmeyi seviyorum. 
.
Otele, gece 4 saatlik bir araba yolculuğundan sonra ulaştık. Gece vardığımız için güneş ışığını beklememiz gerekti nerde olduğumuzu anlamak için.
.
O sabah, Sri Lanka'daki ilk sabahımızda, uçsuz bucaksız kelimesinin ne anlama geldiğini o boşluğun ortasında bir dağa sokulmuş otelde anlayacaktım. Ve karşımda, o çok uzaktaki, Sigiriya'daki kayayı gördüğümde bu kadar uzaktaki bir yeri görmenin garip hissiyatını yaşayacaktım.

Bu durağan doğanın içinde öylece duran tek kayayı, otelin kıyısından bakıp görüyor ve hayal kurabiliyordum. O an uzaktaki yerleri görmenin önemini anladım. -Önce gözün yolculuğu.-
.
O gün otelden çıkıp yaklaşık yarım saat sonra Sigiriya'ya ulaştık.  Yanımıza yaşlı, mavi yerel kıyafetleri içinde bir Sri Lanka'lı yanaştı. Rehberlik yapabileceğini, adının Chai* olduğunu ve bize eşlik edebileceğini söyledi. Sevgili hemen tamam dedi. Bir rehber olmasından daha çok bu dişleri dökülmüş, çıplak ayaklı adamı tanımak istediği için ona evet demişti
-hadi beraber gidelim.
.
Kayanın tepesine ne kadar sürede çıktığımızı hatırlamıyorum. Aslında bildiğim her şeyin şaştığı bir yerdeydim. Zaman ve uzaklık arasında bir ilişki kuramadığımı farkettim. Bir süre geçiyordu ve biz biraz daha yukarı çıkıyorduk ama dönüp aşağıya baktığımda sanki günlerdir yürüyormuşcasına bulunduğumuz yerden uzaklaşıyorduk. Her şey o kadar küçülüyor ve uzakta kalıyordu. Oysa belki sadece 10 dakika geçmiş oluyordu.
.
Kayanın bir ucuna yapışmış o en uzak yerindeki arı kovanlarını görüp büyüklüğünü hesaplama çabalarımda boşunaydı. Öngörebildiğim tek şey çok büyük olduklarıydı.
.
Eski bir krallık, yok olmuş bir medeniyetin geriye kalmış topraklarında ve yıkık dökük taşlarının arasında, eski bir yaşamın hayalini kurmaya çalışırken en tepesine vardık kayanın. O tepeden gördüğüm şey beni esir aldı. Zamanın durduğu bir boşlukta, alabildiğine giden toprakları gördüm. O dünyada zaman durmuş gibiydi. Gökyüzü ve yeryüzü durmuştu. Aralarını kesen ufuk çizgisi durmuştu.  Kesinlikle orada faklı bir zaman akıyordu.
Gördüğüm şey binlerce yıl öncesiyle aynıydı belki de. Görünmez Kentteki topraklarına bakıp iç geçiren Kubilay Han'ın hislerine yaklaşabildiğim andı, o an.
İnsan böyle bir boşluğa bakıp aynı kalamaz.
.
Nefes aldım. Yaşadığımı hissettiğim nadir bir anın nefesini aldım.
.
Hiçbirşeysizliğin ortasında başıboş gezinen gözüm, sevgili ve Chai'ye takıldı. Konuşuyorlardı. Yanlarına gittim. Sevgili Chai'e neden ayakkabı giymediğini soruyordu. Chai ise ömrü boyunca hiç ayakkabı giymediğini ve düşünebilmek için çıplak ayak kalması gerektiğini anlatıyordu ona. Toprağa, taşa basmayı seviyordu. Sonra yerden bir çöp aldı Chai ve ayağına batırdı,  çöp kırıldı. Tabanlarının sertleştiğini ve rahat yürüyebildiğini anlatmak için yaptı. Bunun üzerine sevgili onun ayaklarına dokundu, bir çocuk içgüdüsüyle. Anlamak ve hissetmek istedi.
60 yaşında bu incecik adam eski bir tarih öğretmeniydi. Eşini bir patlamada kaybetmişti. (sri lanka da uzun bir süre iç savaşın o sarılamayan yaralarından biri) 4 dil konuşabilen bu adam bize Sigiriya hakkında bir çok şey anlattı. Çok konuştuk, çok güldük, ayakkabılarımızı çıkardık, cebimize toprak doldurduk, birbirimizin fotoğraflarını çektik, kralın odasından dünyaya bakıp kral olduğumuzu hayal ettik, cebimize dolduramayacağımız kadar çok topraklarımızın olduğunu.  Sigiriya'da beraber geçirdiğimiz o an, Sigiriya'nın durağan zamanının tarihinde yerini aldı.
.
Ne garip, otele geri dönüp yeni bir sabaha uyandığımızda gördüğüm kaya başkaydı.



-Bahsettiğim yer Sigiriya.
-Bahsettiğim mimar / Geoffrey Bawa
-Bahsettiğim otel / Heritance Kandalama


*Nasıl yazıldığını bilmediğim bir isim. 

Palmiye Ağaçları ve Mantalar

20.9.15


Bir adada, uzun palmiye ağaçlarının sert rüzgarlara nasıl dayandığını düşünerek geçti yaz tatilim. Tanrım ne kadar şanslıyım! En keyif aldığım kısmı ise Maldivli deniz adamı arkadaşlarımızın mantaların gelişini haber vermesiyle bir tekneye atlamamız ve onlarla yüzmeye gitmemiz oldu. -Hey mantalar geldi, hadi gidelim- dediklerinde sanki dünyada başka hiç bir derdimiz yokmuş gibi, ben ve sevgilinin, büyük bir arzuyla oraya gitmesini, beni olduğum insandan olabildiğince uzaklaştırdığı için sevdim. O an onları çok iyi tanıyormuş ve sanki ben de, o deniz adamları gibi bütün bir yıl o anı bekliyomuş gibi aldım snorkelemi ve paletlerimi. Oysa bu son iki kelimeyi bir yazıda ilk kez kullanmam gibi, gerçek hayatta da snorkel ve paletleri ilk defa kullanacaktım. Ve daha da utanç verici  kısmı beni neyin beklediğinden habersizdim, yani mantaların ne olduğundan.  Denizin ortasına geldiğimizde*, yüzeyde balinayı andıran yüzgeçleri gördüğümde korktuğumu itiraf etmeliyim. Onların devasa boyutlarından, kocaman ağızlarından, zarar vermediklerinden, suyun içinde dans ettiklerinden habersizdim. Kara tenli deniz adamalarının ve beni yüreklendirmeye çalışan sevgili sevgilinin -hadi atla yasemin- diye bağırdıklarını görüyor ama duyamıyordum. Ama o anın bile, teknenin ucuna oturmuş, ayak parmaklarımın en ucu hafifçe suya değerken,  tadını çıkardığımı söylemeliyim. Çünkü bir şeyden korkmak, ve ona cesaret edip edemeyeceğinizi sınamak bazen çok keyiflidir. Ve öyle bir anı çok yaşayamaz insan. Hele benim ki gibi bir şehir yaşantısının ortasındaysanız, cesaretinizin sınanabileceği tek şey yeni bir sosu denemek olabilir ya da metro tam kapılarını kapatacakken içeri atmak kendini. Bu yüzden hint okyanusunun ortasında, mantalarla yüzme cesaretini gösterip gösteremeyeceğimi bilemediğin o an bile keyifliydi. 

Sonrasında yüzdüm onlarla, ve bu sefer de bir anlığına palmiye ağaçlarını unuttum, nasıl sert rüzgarlara dayandığını.


*Bahsi geçen mantaların yüzdüğü yer Hanifaru Bay. 


Burdayım

13.7.15


Onun Gözünden Ben

2.5.15


Aradan 1 ay geçti. Tüm yaşadıklarım Fas'ta dibe çöküp anıya dönüştü. Her geçen gün unutmamak için daha çok çaba sarfetmek gerekiyor.
Sevgili kendi çektiği filmleri yıkatmış. Onun gözünden kenti bir daha gördüm. Ve ara ara beni çekmiş. Bu da onlardan biri. Onun gözünden ben.

Nisan Notları

23.4.15


Evet bahar bir türlü gelmedi ve havalar ısınmadı. Ve ben bu yüzden havada taklalar atarak haykırmak ve mutluluğumu dışa vurduğum dans gösterileri yapmak istiyorum. İzin verirseniz...
.
Kış benim için beklenmedik bir zamanda gelmişti ve onun keyfini çıkartamadan geçti. Uzun ve yorucu bir kış geçirdim. Soğuk hava, kar, yağmur; sadece soğuk hava, kar, yağmur olarak kaldı. Yataktan çıkmadan uzun uzun kitap okuyabildiğim pazarları yaşayamadım. Kendimce uzun uzun yazılar yazamadım. Her şeyi erteledim.
.
Şimdi keyifli bir nisan yanı başımdaki sevgili gibi sessiz sessiz nefes alıp vererek uyuyor. Uyandığı an çiçekler açacak.
.
Doyamadığım Marakeş gezisiyle başladı nisan. Yolculuk yapmayı özlemişim.
Hiç bir anının ve anlamın yüklenmediği yeni bir kente gitmek. Ve tüm kenti duyularınla yeniden inşa etmek.
Sana ait olan bir izin bile olmaması, böylece yabancılaşman. Kentteki her bir yerliye ve kendine.
Kendine yabancılaştığın an ise, kendini bulmaya yaklaştığın an oluyor. Hep kayıp hissettiğimi düşünürsek, durmadan gitmem gerekiyor.
.
Öyle çok aç kalmışım ki kitaplara şu an ne bulsam okuyorum. Günlerdir aç kalmış bir insanın yemek ile buluştuğu anı düşünün. Yok yok beni düşünün, kitabın sayfalarını koparıp yediğimi. Nasıl içime alabilirim, nasıl sindirebilirim onca şeyi. (bazen bazı cümleler o kadar hoşuma gidiyor ki, o anda kitabı okumayı bırakıyorum, kaldıramayacağım bir haz)
.
Okumaya başladığım an ise yazmaya başlıyorum.  Yanlış anlamayın yazan bir edebi yanım yok, yazmanın kendisi hoşuma gidiyor. Bir düşünme biçimi, benim için.
.
Durmadan yeni fikirler dolanıyor kafamda. Defterime daha çok notlar alıyorum,  unutmamak için. 'Delirmeme engel olan defter' koydum adını. Bir şeyleri unuttuğum an, evrende dağılan bir mekiğin parçaları gibi sonsuzluğa doğru yavaş yavaş ilerliyor.
Peki hatırlamanın ne faydası var, bazen inanın onu da bilmiyorum. -Evrende yeri tespit edilmiş bir mekik parçası.-

Polaroid: Yasemin Ozeri

Anılar / Marakeş 5

22.4.15




1-Bitkinin ne işe yaradığını sorduk. Abdurrahman bir tane dalını koparıp ağzına koydu. 'Toothpick' dedi. Sevgili fikri çok sevdi. Abdurrahman'da bunun üzerine bize bir avuç hediye etti.

2-Bindiğimiz taksiyi sevince, şöföründen numarasını istedik. Bir kağıt parçasına numarasını yazdı. Ona adını sordum. Cevabını anlayamadım. Yazmasını söyledim. Yazdığında anladım; yazarak anlaşamayacağım bir ülkedeyim. Garip geldi. Afalladım. Bir de üzerine farkettim ki, herkes fransızca konuşuyor, ama kimse fransızcayı okuyup yazamıyor. Bildiğin her şeyi hala unutamamışsın Yasemin, ezberden yaşıyorsun.

3-Hayatımda ilk defa bir şapkam oldu. Onu çok sevdim. Yanımda her yere götürmeyi düşünüyorum. Kafamdayken şapka, sevgili, parkta bulduğu bir tüyü koymuş. Artık yeni yerleri keşfedebilirim.


Mavi Boya Tozu / Marakeş 4

21.4.15


Önünde türlü türlü sabunlar, yağlar ve baharatların bulunduğu bir dükkana giriyoruz. İçeride raflar kavanozlara doldurulmuş boya tozlarıyla dolu.   İlk gözümüze çarpan renk mavi, ama Fas'ta karşımıza çıkan tüm renkler, toz halinde kavanozlara dolmuş. Merakla etrafımıza baktığımızı gören, dükkan sahibi Abdulrahman,  yanımıza yaklaşıp, anlatmaya başlıyor;  sattığı yağları, baharatları, sivrisinek kovan aromaları, nefes açan nane toplarını. Ona sürekli gördüğümüz, hatta dükkanın duvarları da öyleydi, mat duvarları nasıl boyadıklarını soruyoruz. Bazı anlayamadığım malzemeleri birbirlerine karıştırdıklarını, bir kaç gün beklettiklerini, sonra taşla ovalaya ovalaya duvara uyguladıklarınından bahsediyor, taşı göstererek. Nasıl yapıldığına dair kafamızda hiç bir şey oluşmamasına rağmen, belki bir gün yaparız diye 500 gram mavi boya tozu ve taşı alıp ayrılıyoruz dükkandan.

Bitki ve Hayvanlara Dair / Marakeş 3

20.4.15


Zamanın durduğu bir bahçedeyim. Ve bu bahçe tamamen bitkilere ait. Kuşlara, kaplumbağalara ve türlü türlü böceklere de cömert davrandıklarını, onlara da yer verdiklerini söylemeliyim.
Son zamanlarda doğayı çok fazla düşünüyorum. Ve biz insanlar dışındaki canlıları. Evet bizim dışımızda da canlılar var. İlkokul 1 den itibaren okuduk ders kitaplarında: Canlılar hep üçe ayrıldı; insanlar, bitkiler ve hayvanlar. Bir bitkinin de canı olduğu gerçeğini yadsımamız çok garip değil mi? Bitkileri, ve hayvanları sürekli yiyecek olarak görmekten ne zaman vazgeçeceğiz acaba?

Bazen onların, -bitki ve hayvanların- / -eğer insanlar rahat bırakmışsa, daha doğrusu bir şekilde ulaşamamışlarsa-  yaşamlarının yeryüzünde biz insanlara göre daha güzel geçtiğini düşünüyorum. Güneşi doya doya içtiklerini, havadan müthiş bir keyif aldıklarını hissediyorum. Yaşıyorlar. Toprağa dokunuyorlar, kokluyorlar, eğiliyorlar kalkıyorlar, yuvarlanıyorlar. Birbirlerinin içine geçiyorlar, birbirlerine dokunuyorlar.  Zaman hiç şüphesiz onlar için farklı akıyor. Ve yeryüzü onlara bizim ulaşamadığımız bir sırrı/keyfi/bilinmezliği bahşediyor.

Sevgili Flore / Marakeş 2

19.4.15

Sevgili Flore

Kitabını, kitap satılmayan bir şehirde buldum. Elime aldığım an aşık oldum. Fotoğraflar olağanüstü, ve sayfalarıda çok güzel fotoğrafların basıldığı. Dokunmak çok keyifli, keza kapağı da öyle. Dokunmaya doyamıyorum.
Tanıştığımıza çok memnun oldum.

sevgiler,

yasemin

not: Kapağı gördüğümde arapça harflerin ne kadar güzel olduğunu keşfettim. Sürekli din ile, geri kalmışlıkla ve hatta terörle bağdaştırılan bir dile bağımsız bakamamışım. Oysa hep etkilenmeden, etiketlemeden bakmak çok önemli hayatta. Kelimelerin akıcılığı ve rastlantısallığı, hayatla çok güzel örtüşmüyor mu?

Marakeş I

18.4.15


Göz nadiren takılmaz bir şeye, taş oymaları yerini mavi yeşil mozaiklere bırakır, mozaikler çaydanlıktan süzülen çaya, çay çeşmenin tersine akan suyuna. Biçimleri takip edebilirsin yönünü bulmak için, ama yeri geldiğinde kokuların seni götürmesine izin vermelisin. Toz kokusu, ardından beliren taze nane kokusu ve aşağıya doğru yürümeye devam edersen duyumsanmayı bekleyen adını bilmediğin onlarca baharatın, meyvenin, yağın kokusu.
.
Karmaşık sokaklar, sokakların iki yanında yükselen kiremit rengi duvarlar ve duvarların yüzeyindeki tek açıklık kapılar. Büyük ahşap kapılar, ardındaki yaşamın tek işareti. Bu şehirde kapıların başka bir sırrı var. Geçtiğim her kapının ardında kendimi,  ortasında yüksek palmiyelerin ve muz ağaçlarının bulunduğu, taş oymalarla kaplı duvarların çerçevelediği, mozaiklerle bezenmiş avlularda, riadlarda, saraylarda buldum. Geçtiğim her kapının ardından büyülendim.
.
Bir riadda kaldım. Güneş ışığının cömertçe tüm avlusunu aydınlattığı, arap melodilerinin duvarlara değerek yayıldığı,  uzun ağaçların gölgelendirdiği avlusunda şiir okumayı sevebileceğin bir riad. Günlerce burda kaldığımı, ve bir kitap yazdığımı hayal ettim. Hava güzeldi ve kelimelerim arapça harfler gibi yayılarak, kayarak, yuvarlanarak onlara verdiğim anlamlara gömülüyorlardı. Doğudan, kaktüslerden ve bir de develerden bahsediyordum. Yazdığım tüm yazıları orada bıraktım. Çektiğim tüm fotoğraflarla birlikte.
.
Bu yazıyı yazdığım masadan süzülen kokuya bıraktım kalemi. O kelimelerimi yönlendiriyor. Oradan aldığım sabunlar, boya pigmentleri, bir kilim, argan yağı, hasır şapka, taşlar ve bir kitap. Tüm şehrin kokusunu tutuyorlar, doğa bilimcilerinin açıklayamadığı en küçük parçacıklarında. Her geçen gün biraz daha kayboluyor, tüm canlı renklerinin giderek soluklaştığı anılar gibi.

Fotoğraf: Yasemin Özeri

Terres De Cafe

26.3.15


Güzel bir hava vardı. Küçücük bir cafede biraz oturduk. Kahvemizi içtik. Sonra yolumuza devam ettik.  Köşeyi dönünce onun orda fotoğrafını çekmek istediğimi, ama unuttuğumu söyledim. Geri döndük. Oturduğumuz masaya oturup eline şeker dolu bardağı aldı. Kahve içiyormuş gibi yaptı. Ben de fotoğrafını çektim.

Siyah Beyaz

29.11.14


Bu muhteşem bahçede, sevgili kitabımı okurken.
(Siyah beyaz film)

Musée Rodin

23.11.14


Çatımızda sevgiliyle dinlediğimiz müzik geldi aklıma, müzenin heykellerle dolu bahçesini gezerken. Notalar havaya doğru akıp giderken kulağıma değen melodi olağanüstüydü. Başka bir şekilde dinlemekti bu. Beni çok etkilemişti.* Benzer bir duyguyu bu açık alanda donup kalmış taşlara bakarken hissettim. Başka bir tür özgürlükleri vardı sanki. Varlıkları etkileyici ve keskindi. 
Bir ağaç gövdesinin hemen yanı başında, onun gibi hafif eğilmiş. Suyun kenarında, bedeninin kıvrımlarına dolan yağmur suyuyla. Ya da yerde uzanmış, düşen yaprakların seslerini dinliyor. 









-Yer: Rodin Müzesi / Paris
-Fotoğraflar: İbrahim Zengin

*Hatta şu yazıda biraz bahsetmişim.



Paris #4

10.10.14



Paris #3


Sıradan soğuk ve yağmurlu bir paris sabahında karnımızı doyurma derdindeyiz. Bir cafeye giriyoruz. Biraz bekledikten sonra yanımıza gelen garson kahvaltılarının olmadığını, servise öğlen başlayacaklarını söylüyor. Ama, diyerek ekliyor, yan tarafta kahvaltı var. Yan taraf çokta geniş vitrinleri olmayan bir kitapçı görünümünde. İçeri geçip boydan boya duvarları kaplayan raflar boyu kitapların altına oturuyoruz. Siparişleri verip kitaplara dalıyoruz. Sevgili arkaya doğru uzanan koridoru gösterip içeride ne var bakalım mı dediğinde, içerideki dünyayı bu muhteşem mekanı keşfediyoruz. -merci mağazası-
Daha önce defalarca duyup hiç gitmediğim bir yerdi burası. Ve bu sefer plansız gitmiştik paris'e. Yapacağımız hiç bir şey yoktu. Çünkü son anda karar vermiştik ve ben artık internetten bakıp gitmek istediğim yerleri belirlediğimde sanki gideceğim yerin büyüsünü söndürüyormuş gibi hissediyorum. Çünkü fotoğraflarda her şey var. Orda. Gitmene gerek kalmıyormuş gibi. Her yer çok sıkıcı dedirtiyor. Oysa yaşayacağın şeyin o yerle ilgisi bazen hiç olmayabiliyor. Zahmet edip adresine bile bakmadığım bu mekanı böyle keşfedişimiz çok güzeldi. İkimizde büyülendik ve güzel vakit geçirip hayallerimizi kitap sayfalarının aralarına yazıp sakladık. Ve bu Paris'teki son günümüzdü.

Paris #2

Sabah kahvaltısında kelimeler...

Paris #1


Biri benim heykelimi yapmış.

Marc Perez

Yaz'ım

28.8.14


Yazın başında Lawrence Durrell'in kitabından bir yazı okumuştum. Bir yazını anlatıyordu. Çok etkilendim. Ve yazın başında bir sürü hayal kurdum. Bir sürü. Bazı hayaller gerçek oldu, bazı hayaller yerini başka gerçeklere bıraktı, bazıları da birer anı oldu. 

Tüm anları, kitap sayfalarının arasında sonsuzluğa açılan boşluklar gibi yaşadım. 
Aynı açık havada müzik dinlemek gibi. Notalar akıp gidiyor hiç bir yere çarpmadan; suyun akması gibi, havaya akıyor ve karışıyor. Ve senin kulağına sadece değmiş oluyor. Hepsi bu. Sanki senin için çalmıyor ama sen duymuş oluyorsun. Bir mekanda özellikle dinlemek için çalmaktan farklı. Çünkü kapalı bir mekanda sesler yankılanıyor ve senin duyduğun ses, geri gelen bir önceki sesle karışıyor. Oysa açık alanda her bir sesin sonsuzluğa doğru yolculuğunda, sen de duyduğun her an, onun sonsuzluğuna kapılabiliyorsun. Ve duyduğun her seste bunu yapman mümkün. Sonsuzluğa açılan anları yaşaman.
  
Bazı anlarım.

-Bu yaz muhteşem gün batımları izledim. Faralya'ya gitmek için Fethiye'den taksiye bindiğimizde güneş batıyordu. Ve güneş biz dağların yamacından kıvrılarak kalacağımız yere gidene kadar muhteşem renkleriyle eşlik etti. Bir kaç kere durduk. İzledik. Ve tekrar devam ettik. Ve orda kaldığımız süre boyunca her gün güneş inanılmaz bir şekilde battı.

-Gece ise yıldızlar olağanüstüydü. Artık gece karanlık olmayan bir şehirde yaşamaktan, tamamen unutmuşum gecenin neye benzediğini. Çok farklıydı karanlığı, milyonlarca yıldızı. Gökyüzü adeta uzaya açılıyordu. Binlerce yıl önce, gece dünyadan gökyüzü ne kadar garip görünüyordu kim bilir.  

-Bu yaz iki uçuş denemem oldu. Biri fethiye semalarında yamaç paraşütü ile -yazısı burda-,  diğeri de alaçatı semalarında gyrokopter denilen küçük bir uçakla. O da işte burda. 


Bu uçak bana Küçük Prens'teki uçağı hatırlattığı için çok sevdim. 

(Bu arada çok garip yükseklikten korkmadım. Yüksekteyken yüksektesin. Karada ne kadar güvenliysen/güvensizsen, havada asılı kaldığında da durum farklı değil. ) Havada asılı kalma / yer çekimine bir süre de olsa karşı koyma; işte bu duyguyu iliklerime kadar hissettim. 

-Bu yaz sevgiliyle yaptığımız en güzel şey, evimizin çatısını beyaza boyayıp, minderler koyup, bir sürü bitki alamamız oldu. Bitkileri saksılarda, yani bir avuç toprakla yaşatmaya çalışmanın ne kadar ütopik bir fikir olduğunu gördüm. Düşünsenize toprağa para verip alıyorsun, sonra onu bir kaba koyuyorsun, sonra doğada ki bir bitkiyi alıp o kapta yaşamaya devam et diyorsun. Okyanusları şişelere doldurmak gibi. Her neyse. Tüm bitkilerimizi çok sevdim. Onlara özenle bakıp suladım. Kimileri hayata tutundu, kimileri tutunamadı. Ölen bitkilerim için üzülmeyi bırakmam bir yaz aldı. 

-Muz ağacı, mango ağacı, mandalina ağacı, limon ağacı ve adını bilmediğim bir sürü değişik ağaç gördüm. Bir de üzüm ağacı. Hayatta yaşanabilecek en güzel duygulardan biri; sudan çıkıp havluna sarılıp güneşin seni kurutmasını beklerken, oturduğun yerin tepesinden sarkan salkımlardan üzümlerini koparıp yemek. Hayatımda uzun yıllardan sonra ilk kez yediğim bir şey için para vermedim. Ne kadar garip hissettirdiğini anlatamam. Çünkü hayat şöyledir canın üzüm çekerse manava gidersin parasını verir alırsın. Sağdan soldan sarkan salkımlar gelmez insanın aklına. Oysa şimdi bir üzüm düşlediğimde, ağacını düşlüyorum. 

Şimdi sırada sonbahar var. 

*yukarıdaki fotoğraf çatıdaki bitkilerimizden biri. 




 

yıldız bilimcisiyim ben © All rights reserved · Theme by Blog Milk · Blogger